در سوگ یاری از دیار خاطره‌ها؛ سید هاشم موسوی خلخالی

مرگ، حقیقتی است که همه در برابر آن سر فرود می‌آوریم؛ اما رفتن برخی آدم‌ها، تنها خاموشی یک چراغ نیست؛ بلکه کم‌شدن نوری از محفل زندگی، گسستن رشته‌ای از خاطرات و پیوندهای دیرین و خاموش شدن صدایی آشنا در میان جمع دوستان است.

اینک با دلی اندوهگین و خاطری مملو از یادهای شیرین، در سوگ دوست عزیز، هم‌مدرسه‌ای گرانقدر و یار دیرینمان، مرحوم مغفور حاج سیدهاشم موسوی خلخالی نشسته‌ایم؛ عزیز بزرگواری که خبر رحلتش، جمع دوستان و یاران قدیمی را در غمی عمیق فرو برد.

چه دشوار است پذیرفتن اینکه انسانی که تا دیروز در شمار زندگان و در میان عزیزان خویش بود، امروز در شمار مسافران دیار ابدی قرار گرفته است؛ و چه سنگین است باور اینکه دیگر نباید چشم به راه دیدار او بود.

هر از گاه، در گذر آرام و بی‌صدای زمان، کاروان زندگی از کنار ما می‌گذرد و جرس رحیل، خبر از سفر مسافری دیگر می‌دهد؛ مسافری که تا دیروز در میان ما بود، می‌خندید، سخن می‌گفت، محبت می‌کرد و خاطره می‌آفرید، و امروز رهسپار دیاری شده است که همه ما، دیر یا زود، به او خواهیم پیوست. …