خبرگزاری خبرآنلاین، مسیح فخر: هشتم شهریورماه، بوستان آبوآتش تهران برای ساعتی میزبان موسیقیای شد که معمولاً باید آن را در سالنهای تخصصی و مقابل مخاطبانی که از پیش با موسیقی ایرانی آشنا هستند شنید. حدود ۱۰۰ نوازنده و خواننده جوان، عمدتاً ۲۰ تا ۲۵ ساله و از نقاط مختلف کشور، در قالب ارکستر سازهای ایرانی «روحالله خالقی» روی صحنه رفتند و برنامهای با عنوان «مرز پرگهر» اجرا کردند؛ اجرایی که بیش از هر چیز، به دلیل واکنش مخاطبان عمومی قابل توجه بود.
در این برنامه آثاری از چهرههای مهم موسیقی ایران همچون ابوالحسن صبا، روحالله خالقی، علی تجویدی، حسینعلی ملاح و فرامرز پایور اجرا شد. «ای ایران»، «نغمه نوروزی»، «دیدی که رسوا شد دلم» و «از خون جوانان وطن» از جمله قطعاتی بودند که در این اجرا به گوش حاضران رسیدند و اجرای «ای ایران» با همراهی و استقبال مردم حاضر در بوستان همراه شد.
این برنامه بخشی از جشنواره «آب و آتش» بود که همزمان با میلاد پیامبر اکرم(ص) در بوستان آب و آتش برگزار شد. جشنواره از ساعت ۱۶ با برنامههای فرهنگی، هنری و تفریحی از جمله نمایش عروسکی آغاز شد و در ادامه به اجرای ارکستر سازهای ایرانی «روحالله خالقی» رسید.
اما اهمیت این اجرا را نمیتوان فقط در تعداد نوازندگان یا انتخاب قطعات جستوجو کرد. پرسش مهمتر این است که وقتی موسیقی ایرانی از فضای تخصصی سالنهای کنسرت خارج میشود و در یک فضای عمومی و رایگان در معرض شنیدن قرار میگیرد، چه واکنشی از سوی مخاطب دریافت میکند؟
وقتی موسیقی به میان مردم میرود
سالهاست درباره تغییر ذائقه موسیقایی جامعه، فاصله گرفتن نسل جدید از موسیقی ایرانی و افزایش سهم تولیدات مصرفی در بازار موسیقی صحبت میشود. بخشی از این بحثها معمولاً به سلیقه مخاطب بازمیگردد؛ اینکه نسل جدید چه میخواهد و چه نوع موسیقیای را ترجیح میدهد.
اما تجربه «مرز پرگهر» میتواند پرسش دیگری را مطرح کند: آیا آنچه به عنوان «تغییر سلیقه» شناخته میشود، تنها نتیجه انتخاب مخاطب است یا به میزان عرضه و دسترسی او به انواع موسیقی نیز ارتباط دارد؟ …
