الهه جعفرزاده: ساعت ۸:۴۰ صبح چهارشنبه ۲۶ اوت ۲۰۲۶، سیلابی عظیم در رودخانه بوتِهکوشی در منطقه راسووا نپال به راه افتاد. براساس اعلام رسمی وزارت کشور نپال، سیل مناطق حاشیه رودخانه در راسووا، نواکوت، دهادینگ و گورخا را بهشدت تحت تأثیر قرار داد و خسارتهای سنگینی به جان و مال مردم وارد کرد. دولت بلافاصله عملیات جستوجو، نجات و امدادرسانی را آغاز کرد.
ابعاد حادثه بسیار گسترده بود. وزارت امور خارجه نپال دو روز بعد از خسارت شدید به خانهها، جادهها، پلها، نیروگاههای برقآبی و دیگر زیرساختهای حیاتی خبر داد. سازمان جهانی بهداشت نیز اعلام کرد سیلاب بخشهایی از مرکز نپال و مناطق واقع در امتداد رودهای بوتِهکوشی و تریشولی را تحت تأثیر قرار داده است. علت دقیق حادثه همچنان در دست بررسی است، اما اطلاعات اولیه از ورود ناگهانی حجم عظیمی از آب از بالادست حکایت دارد که احتمالاً با ریزش یخ و ایجاد موقت یک سد طبیعی در بالادست مرتبط بوده است.
در میان تصاویر این ویرانی، اما یک ساختمان بیش از بقیه توجه کاربران را جلب کرد: خانهای آبیرنگی که در میان گل، سنگ و آوار هنوز سر جایش ایستاده بود.
خانهای که اینترنت را متحیر کرد
تصاویر خانه خیلی زود در شبکههای اجتماعی فراگیر شد. سؤال تقریباً برای همه یکی بود: چرا ساختمانهای دیگر تخریب شدند، اما این یکی ماند؟
یکی از توضیحاتی که بهسرعت وایرال شد، از سوی صفحه Architecture Presentation منتشر شد. در این تحلیل گفته میشد ساختمان دارای قاب بتن مسلح یا RCC است؛ یعنی تیرها، ستونها و فونداسیون آن با استفاده از بتن و میلگرد فولادی به یکدیگر متصل شدهاند. این صفحه همچنین موقعیت ساختمان، قرار گرفتن آن کمی خارج از محور اصلی جریان و ارتفاع بیشتر زمین را از عوامل احتمالی بقای خانه دانست. رسانههایی مانند NDTV نیز این تحلیل را بازنشر کردند.
اما اینجا یک تفاوت مهم وجود دارد: این توضیح از نظر مهندسی قابل قبول است، ولی هنوز نتیجه بررسی فنی خودِ این ساختمان نیست.
بتن مسلح چقدر میتواند تفاوت ایجاد کند؟ …
