این پرسشها زمانی قابل توجه و تأمل است که در سالهای اخیر، انتقاد از عملکرد صداوسیما در میان طیفهای مختلف سیاسی و اجتماعی افزایش یافته است.حتی مسئولان عالیرتبه کشور نیز در مقاطع مختلف بر ضرورت تقویت نقش رسانه ملی در ایجاد همدلی، اعتماد عمومی و انسجام ملی تأکید کردهاند.
بنابراین، این انتقادها را نمیتوان صرفاً به اختلاف سلیقه سیاسی یا مخالفت با یک مدیر تقلیل داد؛ زیرا موضوع اصلی، نسبت میان یک نهاد عمومی با جامعهای متنوع، پیچیده و در معرض تحولات سریع اجتماعی است.
صداوسیما بر اساس جایگاه قانونی خود، صرفاً یک دستگاه تولیدکننده برنامههای تلویزیونی و رادیویی نیست. اصل ۱۷۵ قانون اساسی برای این سازمان جایگاهی ویژه در نظام ارتباطی کشور تعریف کرده و بر آزادی بیان و نشر افکار با رعایت موازین اسلامی و مصالح کشور تأکید دارد. بنابراین، وقتی از صداوسیما به عنوان رسانه ملی یا حتی دانشگاه ملی یاد میشود، حداقل انتظار این است که این رسانه بتواند دانش، آگاهی، گفتوگو، نقد، تفاوت دیدگاهها و واقعیتهای متنوع جامعه ایران را نمایندگی کند. …
