صدای بی اعتبار؛ حرف که کالا نیست

اول، مسئله «اعتبار» است. در سیاست بین‌الملل، اعتبار یک ارز است که با فاصله میان «گفته» و «کرده» سنجیده می‌شود. وقتی گفتمان اعلامی (اعلامی‌ها، تهدیدها، خطوط قرمز) مکرراً از رفتار عملیاتی فاصله می‌گیرد — چه در جهت تندتر و چه کندتر — بازار پیام، آن گوینده را تخفیف می‌دهد. مثلاً هشدارهایی از جنس «سلاح‌هایی که جهان ندیده» یا تهدیدهای پرهیاهو، اگر پشتوانه عملیاتی شفاف و قابل‌راستی‌آزمایی نداشته باشند، در نگاه طرف مقابل به «کلام برای مصرف داخلی» تبدیل می‌شوند. این همان جایی است که می‌توان از ضعف «سواد امنیتی» در ارتباطات سخن گفت؛ نه به معنای ناآگاهی از مسائل امنیتی، بلکه به معنای ناآگاهی از «منطق شنیدن» طرف مقابل. …