به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ او در این نشست گفت: «داستانهای موازی» فراتر از یک اثر سینمایی، نقطه عطفی در سیر تکاملی زبان سینمایی اصغر فرهادی است. در این فیلم، کارگردان آگاهانه از الگوهای آشنای پیشین فاصله گرفته و ساختاری را برگزیده است که شاید برای مخاطبان عادتکرده به سینمای او، غافلگیرکننده و حتی چالشبرانگیز باشد.»
دانش افزود: «تغییر پارادایم در این اثر را میتوان در چند محور تحلیل کرد. در سطح فرمال، روایت خطی و رئالیسم عینی آثار قبلی، جای خود را به درهمتنیدگی زمان گذشته و حال و تداخل تخیل و واقعیت در میزانسن و روایت داده است. در سطح درونمایهای، نهاد خانواده که پیشتر هسته مرکزی درامهای فرهادی بود، اکنون جای خود را به فردیت داده است؛ پیوندهای خونی در اینجا به ارتباطات مجازی یا منافع مادی تقلیل یافتهاند و جای خالی والد یا شکافهای عاطفی، به بخشی از اتمسفر فیلم تبدیل شده است.» …
