پرسشی درباره نسبت کاتالوگ و صحنه در بورش و خون صابر ابر
تئاتر پیش از آنکه با نور و دکور و نامهای بزرگ آغاز شود، با یک وعده آغاز میشود؛ وعدهای که پوستر، بروشور و کاتالوگ به تماشاگر میدهد و صحنه باید به آن پاسخ بدهد.
امشب به صرف بورش و خون به کارگردانی و تهیهکنندگی صابر ابر، در شیراز روی صحنه رفته است؛ نمایشی که در معرفیهای منتشرشده، بخشی از یک سهگانه با عنوان «بورش و خون» معرفی شده و در تبلیغات آن نیز از «اولین سهگانه تئاتر ایران در شهر شیراز» سخن گفته شده است.
اما پرسشی که پس از تماشای اجرا برای مخاطب جدی تئاتر ایجاد میشود، پرسشی ساده اما مهم است: این سهگانه دقیقاً کجای این اجراست؟
در کاتالوگ و معرفی اثر، برای نمایش بیش از ده بازیگر و پرسوناژ تعریف شده است؛ نامهایی که طبیعتاً این انتظار را در ذهن تماشاگر ایجاد میکنند که با جهانی چندلایه، شخصیتهایی متعدد و روایتی متکثر مواجه خواهد شد. اما وقتی پرده بالا میرود، تماشاگر عملاً با دو بازیگر مواجه است.
البته کم بودن تعداد بازیگران به خودی خود نه ضعف است و نه ایراد. …
