سینمای نولان، مانند تز «برخورد تمدنها»ی ساموئل هانتینگتون، ایده «پایان تاریخ» فرانسیس فوکویاما و جنون «اسرائیل بزرگترِ» بنیامین نتانیاهو، بخشی از همان طرز تفکر امپریالیستیِ مجنون و بیمار است. سینمای زمان و حافظه نولان، پیشزمینه ایدئولوژیک و پسآیند PNAC است. هر دوی آنها خشمگین میشوند و دستوپا میزنند، اما در نهایت شکست میخورند...میگویند ادیسه نولان ضدجنگ است. من اینطور فکر نمیکنم—و حتی اگر بود، ضدجنگ از منظر یک فانتزی منجیگرایانه سفیدپوستانِ مجهز به سلاح هستهای میبود. مردم سراسر جهان چنین فانتزیهایی را دوست ندارند و آنها را کاملاً توهینآمیز میدانند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
گروه اندیشه: حمید دباشی، در مقاله خود نقد تند و ساختارگرا بر فیلم «ادیسه» ساخته کریستوفر نولان ارائه می دهد. حمید دباشی استاد مطالعات ایرانی و ادبیات تطبیقی «هاگوپ فورکیان» در دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک است، جایی که ادبیات تطبیقی، سینمای جهان و نظریه پسااستعماری تدریس میکند. جدیدترین کتابهای او عبارتند از: پس از توحش: غزه، نسلکشی و توهم تمدن غربی (۲۰۲۵)؛ شاهزاده ایرانی: ظهور و رستاخیز یک کهنالگوی امپریالیستی (۲۰۲۳) و ... است. …
