وقتی درباره مترو و اتوبوس حرف میزنیم، درباره یک خدمت لوکس یا یک انتخاب فرعی صحبت نمیکنیم. برای میلیونها شهروند تهرانی، مترو و اتوبوس وسیله رسیدن به محل کار، دانشگاه، مدرسه، بیمارستان و زندگی روزمره است.
برای همین، وقتی از رایگان شدن حملونقل عمومی دفاع میکنیم، در واقع از کاهش بخشی از فشار زندگی مردم دفاع میکنیم، ممکن است برای بعضیها پنج هزار تومان یا ده هزار تومان عدد بزرگی نباشد.
اما سؤال من این است: برای چه کسی؟ نباید قیمتها را روی کاغذ و جدا از زندگی مردم بسنجیم. باید آنها را در کنار درآمد یک کارگر، کارمند، دانشجو، بازنشسته و خانوادهای قرار دهیم که هر روز چند نفر از اعضایش برای رفتوآمد هزینه میکنند.
اگر مدیریت شهری قرار است در کنار مردم باشد، باید از همینجا شروع کند؛ از فهم دقیق فشارهایی که مردم در زندگی روزمره خود تحمل میکنند. من معتقدم مسئولیت ما در شورای شهر فقط تصویب چند مصوبه و تنظیم چند عدد در بودجه نیست. …
