لب مطلب کتاب در مورد دو لایه درهمتنیده هویت ایرانی است: یک لایه عمیق پیشااسلامی که بر فراز آن لایهای اسلامی و به خصوص از قرن دهم هجری یک لایه شیعی آمده است. علی مظفری این دو لایه را در عصر ملت-دولت در تاریخ معاصر ایران پیگیری میکند. او به عنوان یک متخصص معماری بر این باور است که مردم براساس مکانها و روایتها هویتیابی میکنند: تختجمشید روایتی از تاریخ پیش از اسلام ایران به دست میدهد و تکیهدولت در شهر تهران روایتی از تشیع. اما بخش اصلی کتاب در مورد موزه ایران باستان است: نخستین موزه ملی ایران که علی مظفری با دقت عناصر معماری آن را جزء به جزء بررسی میکند تا درهمتنیدگیها و تناقضهای هویت ملی ساختهشده از ایرانیان در ۱۰۰ سال اخیر توسط دو حکومت پهلوی و جمهوری اسلامی را رمزگشایی کند.
خواندن این کتاب بود که موزههای ملی را برایم جذاب کرد. به این درک رسیدم که موزههای ملی فقط موزهای در مورد تاریخ یک کشور نیستند. بلکه اگر به خوبی نگاه شوند، مهمترین دغدغههای روح، تناقضها و تنشهای درونی حال حاضر هر ملتی را به گونهای استعاری بیان میکنند. …
