مصلحت سیاسی ؛ قطب‌نمای تصمیم نه پوشش آن

اینجاست که «مصلحت» معنا پیدا می‌کند؛ مفهومی که اگر درست فهم شود، نشانه عقلانیت است و اگر نادرست به کار رود، می‌تواند پوششی برای منفعت‌طلبی و گریز از مسئولیت باشد.

یکم:

مصلحت را نمی‌توان با منفعت یکی دانست. در منفعت فقط سود امروز در نظر است؛ اما مصلحت، آن چیزی است که در مجموعه‌ای از شرایط، خیر بزرگ‌تر و پایدارتر را رقم می‌زند. مصلحت، در حقیقت، هنر دیدنِ پشتِ پرده امروز است؛ دیدن پیامدهایی که هنوز رخ نداده‌اند و هزینه‌هایی که هنوز به چشم نمی‌آیند. چنین مصلحتی لزوما باید در خدمت خیر باشد، نه در خدمت خواهش های زودگذر.

مصلحت واقعی، حقیقت را حذف نمی‌کند؛ راهی برای تحقق سنجیده‌تر آن پیدا می‌کند. در ساحت منفعت، انسان غالباً به آنچه اکنون به دست می‌آورد توجه می کند؛ اما در مصلحت، به آنچه با این دستاورد از دست می دهد نیز می‌اندیشد. …