این تصویر در ذهنم ماند. نه به این دلیل که پدر لاهیری را مردی بیعاطفه یا خانوادهگریز نشان میدهد. اتفاقاً چیزی که در این توصیف جالب است، همین است که مسئله چندان به دوست داشتن یا دوست نداشتن خانواده ربط ندارد. مرد در خانه است، زندگیاش را میکند، نیازهای روزمرهاش را دارد؛ اما بخش مهمی از خودش جای دیگری است. در آزمایشگاه، در تحقیقاتش، در جهانی که دیگران راه چندانی به آن ندارند.
از همینجا به این فکر کردم که آیا استادان دانشگاه والدین خوبی هستند؟ از شما چه پنهان، نیمنگاهی هم به زندگی خودم و زندگی همکاران دانشگاهیام داشتم. البته این سؤال را نباید به معنای آزمونی اخلاقی گرفت. قرار نیست در این جُستار ادعا شود که استادان والدین بدیاند. بیشتر طرح این پرسش است که آیا نوع خاصی از زندگی فکری که دانشگاه از آدم میخواهد، ممکن است روی شکل حضور او در خانه اثر بگذارد؟ …
