وقتی خدا با اقتدار از روزی می‌گوید که دیگر راه فراری نیست؛ «وای بر تکذیب‌کنندگان»

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات پایانی سوره مرسلات با یادآوری قدرت خداوند در آفرینش انسان و برپایی قیامت، بارها سرانجام کسانی را که حقیقت را تکذیب می‌کنند، به آنان گوشزد می‌کند و می‌فرماید: «وای بر آنان».

بنابر روایت فارس، آیات ۲۰ تا ۵۰ سوره مرسلات، با اشاره به آغاز آفرینش انسان، نظم حاکم بر زمین و سرنوشت اقوام گذشته، زنجیره‌ای پیوسته از استدلال‌ها را برای اثبات قدرت خداوند و تحقق «یوم الفصل» ارائه می‌دهد. در تفسیر المیزان، علامه طباطبایی این مجموعه را سلسله‌ای از حجت‌ها بر توحید ربوبی می‌داند که در نهایت به ضرورت وجود روز جزا منتهی می‌شود؛ روزی که تکذیب‌کنندگان نتیجه اعمال خود را می‌بینند و متقین در نعمت الهی قرار می‌گیرند.

خدا از همان چیزی آغاز می‌کند که انسان آن را ناچیز می‌شمارد

آیات این بخش با پرسشی تأمل‌برانگیز آغاز می‌شود: «أَلَمْ نَخْلُقْکُم مِّن مَّاءٍ مَّهِینٍ». انسان از «آب مهین»، یعنی نطفه‌ای ضعیف و ناچیز، آفریده شده است. سپس همین موجود در «قَرَارٍ مَّکِینٍ» قرار می‌گیرد و مراحل آفرینش او تا «قَدَرٍ مَّعْلُومٍ» ادامه پیدا می‌کند. …