تغییر نقش سیستان و بلوچستان از میدان تنش به گره‌گاه ژئواکونومیک

در پارادایم نوین مطالعات منطقه‌ای و مرزی، گذار از الگوهای سنتیِ «امنیت‌محور» به رویکردهای «توسعه‌پایه» و بهره‌گیری از ظرفیت‌های پارادیپلماسی، ضرورتی بنیادین برای دگرگونی مناطق پیرامونی از حاشیه‌های منفعل به گره‌گاه‌های پویای ژئواکونومیک به شمار می‌رود. استان سیستان و بلوچستان به سبب برخورداری از پیوندهای ژرف تاریخی، فرهنگی و خویشاوندیِ فرامرزی با پاکستان و حوزه پیرامونی خلیج فارس، از بستری کم‌نظیر برای بازتعریف موقعیت خود از یک «خط دفاعی» به یک «محور تولید ثروت و اتصال کریدوری» برخوردار است. در این چارچوب، دستیابی به امنیت پایدار نه در گرو اولویت‌بخشی صرف به تدابیر سخت و پادگانی، بلکه در گرو معکوس‌سازی این رابطه از طریق رسمی‌سازی شبکه‌های تجاری سنتی، سرمایه‌گذاری بر زیرساخت‌های مواصلاتی و تبدیل سرمایه اجتماعی فرامرزی به ابزارهای کارآمد همکاری‌های منطقه‌ای است؛ چشم‌اندازی که تحقق آن مستلزم اراده سیاسی متقابل، واگذاری اختیارات به بازیگران محلی و اتخاذ یک راهبرد کلان و توسعه‌گرا در سطح سیاست‌گذاری ملی است. …