عصر ایران؛ حمید خدری؛ دکتری مدیریت صنعتی
پیش درآمد:
نویسنده در این سلسله یادداشتها که هر کدام مستقل از دیگری است، میکوشد با نگاهی تازه به پیوند توسعه و انرژی در ایران و جهان، زمینهای برای آگاهیبخشی عمومی فراهم آورد. یادداشت پیشرو، ششمین شماره از این مجموعه است.
در یادداشتهای پیشین نشان دادیم که تنگناهای انرژی کشور تنها به کمبود منابع محدود نمیشود؛ بلکه این وضعیت محصولِ تلاقیِ عوامل متعددی است. از شدت مصرف بالا و غفلت از شرکتهای نوین خدمات انرژی گرفته، تا ابهامات ساختاری در قوانین و فقدان حکمرانیِ هوشمند در زنجیره انرژی.
در این گام، به «معمای ظرفیت» میپردازیم؛ پرسشی بنیادین که چرا پاسخ به اوجِ بارِ فصلی، صرفاً از طریق افزایشِ انحصاریِ ظرفیتهای فیزیکی (بتن و آهن)، میتواند در آینده به حبسِ سرمایههای ملی در داراییهای خاموش منجر شود؟
تابستانهای ایران با اوجگیریِ پیشبینیپذیرِ مصرف گره خورده است؛ بهگونهای که در تابستان ۱۴۰۳، شبکه برق کشور علیرغم اعمال محدودیتهای مدیریت بار و خاموشی های نوبتی به صنایع و مردم ، پیک تقاضای ۷۸ هزار مگاواتی را تجربه کرد. …
