نفت خبر نوشت: وقتی در اخبار میشنویم قیمت نفت به ۱۱۰ دلار رسید، معمولاً عددی که میبینیم قیمت یکی از شاخصهای مرجع نفت مثل برنت یا WTI است. اما این عدد الزاماً همان قیمتی نیست که یک پالایشگاه برای خرید یک محموله واقعی نفت پرداخت میکند.
بازار نفت را برای سادهشدن میتوان به دو بخش تقسیم کرد: بازار کاغذی و بازار فیزیکی.
در بازار کاغذی، قراردادهای نفت خریدوفروش میشوند. معاملهگر میتواند قرارداد هزار بشکه نفت را بخرد و چند ساعت یا چند روز بعد آن را بفروشد، بدون اینکه هرگز یک بشکه نفت را ببیند یا تحویل بگیرد. بازار آتی برنت و WTI بخش مهمی از همین نظام قیمتگذاری است.
اما در بازار فیزیکی، پای نفت واقعی وسط است؛ محمولهای که وجود دارد و قرار است از یک تولیدکننده یا ترمینال به یک پالایشگاه تحویل داده شود. این نفت ممکن است هنوز در مخزن تولیدکننده باشد، در ترمینال منتظر بارگیری باشد، یا حتی بارگیری شده و روی یک نفتکش در حال حرکت باشد.
بنابراین «نفت فیزیکی» را نباید دقیقاً معادل «نفت روی آب» دانست. نفت روی آب فقط یکی از انواع محمولههای بازار فیزیکی است. پس برنت و WTI چه هستند؟ …
