عصر ایران؛ امیر صدرا صیام - گاهی سینما چیزی را روایت میکند که جامعه هنوز آمادگی دیدنش را ندارد. تصویری که آنقدر تلخ و تکاندهنده است که به جای آنکه دربارهاش گفتوگو کنیم، ترجیح میدهیم پرده را پایین بکشیم و خیال کنیم مسأله هم با خاموش شدن پروژکتور تمام شده است.
خبر جنایت خانوادگی در پونک تهران، با روایتی درباره قتل 5 عضو یک خانواده بر سر ارث و پنهان کردن اجساد در چاهی در خانه پدری، بار دیگر نام فیلم «خانه پدری» کیانوش عیاری را به یاد میآورد. فیلمی که سالها پیش با حاشیه و محدودیت در اکران مواجه شد و تصویری تلخ از خشونتی ارائه میداد که در امنترین و خصوصیترین مکان زندگی، یعنی خانه، رخ میدهد.
البته این دو ماجرا را نمیتوان یکی دانست و شباهتهای آنها را نباید فراتر از آنچه در روایتهای منتشرشده آمده، تعمیم داد اما وجه مشترک تکاندهندهشان در همین جغرافیای مشترک است، خانهای که قرار است پناه باشد، به محل وقوع خشونت و پنهان شدن حقیقت تبدیل میشود. …
