عصر ایران؛ یلدا آذرپی - مناسبت دهم سپتامبر، روز جهانیِ پیشگیری از خودکشی دیروز بود ولی برای پرداختن به آن هیچگاه دیر نیست.
این روز فرصتی است برای مواجهه با پدیدهای که معمولاً دیرتر از موعد به آن توجه میشود. «خودکشی» را نباید به یک اختلال یا بحرانِ خاص فروکاست. این پدیده، حاصلِ برهمکُنشِ عوامل روانی، اجتماعی، اقتصادی، خانوادگی و زیستی است و به همین دلیل پیشگیری از آن به مجموعهای از مداخلاتِ همزمان نیاز دارد.
در ایران، بحث دربارۀ خودکشی بیش از هرچیز با «ابهامِ آماری» روبهروست. آخرین ارقامِ گستردهای که در منابعِ داخلی منتشر شده، مربوط به سال 1402 است؛ سالی که 7603 مرگِ ناشی از خودکشی ثبت شد و نرخِ آن به 8.9 مورد در هر 100هزار نفر رسید. پس از آن، آمار جامعی در دست نیست. بنابراین برای سالهای اخیر باید بین آمار ثبتشده، برآوردهای پژوهشی و ارقامِ بینالمللی تمایز قائل شد و از ارائۀ عدد قطعی برای سالهای 1403 تا 1405 بدون پشتوانۀ آماریِ کافی اجتناب کرد. خودکشی چیست و چرا رخ میدهد؟ …
