عصرایران؛ دکتر فردین علیخواه (جامعه شناس)- این روزها خیلیها با عکسهایی که هوش مصنوعی میسازد، مدام خودشان را در زندگیهای دیگری میبینند؛ نشسته بر کنار یک میز گرد و شیک در هتلی بزرگ، با انبوهی از غذاهای رنگارنگ برای صبحانه؛ با کتوشلوار و پاپیون گرانقیمت زیر برج ایفل، یا روی عرشه یک قایق لوکس با نوشیدنی در دست، در هر جایی که شاید هرگز نرفته باشند.
بعضیها ساعتها به عکس خیره میشوند. لذت میبرند، خودشان را در آن زندگی تصور میکنند. بعضیها ذوق میکنند و با هیجان عکس را به بغلدستیشان نشان میدهند؛ انگار برای لحظهای چیزی از یک زندگی دیگر را به دست آوردهاند، انگار برای لحظهای از زندگی فعلی گریختهاند. بعضی ها حتی عکس را برای دیگران هم می فرستند و احتمالا بعد از خودشان می پرسند چرا یک زندگی خیالی را برای دیگری فرستاده ام؟ به راستی این تصاویر چه چیزی به ما میدهند؟ دلخوشی یا حسرت؟ …
