عصر ایران - آلفارومئو نوولا در سال ۱۹۹۶ در نمایشگاه خودروی پاریس رونمایی شد؛ پروژهای که توسط مرکز طراحی آلفارومئو شکل گرفت و قرار بود تصویری از آینده این برند ایتالیایی ارائه دهد.
نوولا تنها یک خودروی نمایشی نبود. آلفارومئو در طراحی آن تلاش کرد روح بدنهسازی کلاسیک این شرکت را دوباره زنده کند. نام خودرو نیز ادای احترامی به «تاتزیو نوولاری»، راننده افسانهای ایتالیایی، بود.
شاسی برای بازگشت به دوران طلایی طراحی
یکی از ویژگیهای متفاوت نوولا، شاسی خوداتکای فولادی آن بود. این ساختار با هدف فراهم کردن بستری برای بدنهسازان مستقل طراحی شده بود تا بتوانند خودرو را مطابق سلیقه خود شکل دهند؛ رویکردی که یادآور دوران طلایی طراحی خودروهای ایتالیایی در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود.
در بخش فنی، نوولا به یک موتور ۲.۵ لیتری V6 توئینتوربو مجهز شده بود که توان تولید ۳۰۰ اسببخار قدرت داشت. نیروی موتور نیز به هر چهار چرخ منتقل میشد.
رنگی که به امضای آلفارومئو تبدیل شد …
