عصرایران؛ لیلا احمدی (ترجمه و تحلیل) - وقتی از مخاطراتِ «هوش مصنوعی» حرف میزنیم، روایتی آیزاکآسیموفی در ذهنمان شکل میگیرد؛ ماشینی که روزی خودآگاه میشود، برای خودش هدف تعیین میکند و عاقبت علیه انسانها میشورد؛ تصویری که شاید چندان مبتنی بر واقعیت نباشد و به داستانهای علمیتخیلی شباهت داشته باشد. اما شاید برای نگرانی دربارۀ آیندۀ هوش مصنوعی، اصلاً به چُنین ماشینِ خودآگاهی نیاز نباشد؛ لازم نیست سامانۀ موردنظر از چیزی بترسد، چیزی را دوست داشته باشد یا حتی به وجودش واقف شود تا بتواند تصمیمی بگیرد که پیامدهایش از کنترل انسان خارج باشد.
«فرید زکریا» در جدیدترین مقالهاش دربارۀ آیندۀ هوش مصنوعی، توجه را از «آگاهی ماشینی» به مقولهای ملموستر یعنی «اختیاری که به ماشین میدهیم» منتقل کرده است؛ هرچه سامانهها توانمندتر شوند و دسترسی بیشتری به اینترنت، نرمافزارها، اطلاعات، منابع مالی و زیرساختهای واقعی پیدا کنند، فاصلۀ میان ابزار هوشمند و استقلال سامانه کمتر میشود. در چُنین شرایطی، حتی هدفی که بهظاهر منطقی و بیخطر است، به رفتاری منجر میشود که سازندگان پیشبینی نکردهاند. …
