عصر ایران - رنو اینیشیال در سال ۱۹۹۵ معرفی شد؛ خودرویی مفهومی که قرار بود تصویری از یک خودروی لوکس فرانسوی در بالاترین سطح ارائه دهد.
اما بخش غیرمعمول این پروژه، پیشرانه آن بود. رنو برای اینیشیال یک موتور ۳.۵ لیتری 10 سیلندر رنو اسپرت را در نظر گرفته بود که از برنامه فرمول یک این شرکت مشتق شده بود. این پیشرانه حدود ۳۹۲ اسببخار قدرت تولید میکرد.
کابینی با رویکردی کاملا لوکس
در مقابل پیشرانه مسابقهای، فضای داخلی اینیشیال با تمرکز بر آسایش و تجمل طراحی شده بود.
این خودرو به چهار صندلی مجزا با طراحی شبیه به صندلیهای راحتی مجهز بود. یک مینیبار، مجموعه چمدانهای اختصاصی لوئی ویتون و سقف شیشهای بزرگ نیز برای آن در نظر گرفته شده بود.
رنو اینیشیال همچنین از سامانه چهارچرخ محرک بهره میبرد؛ ترکیبی که در کنار موتور V10، شخصیت فنی متفاوتی برای این کانسپت ایجاد میکرد.
حتی درِ صندوق هم متفاوت بود
طراحی بدنه اینیشیال نیز مانند بخش فنی آن غیرمعمول بود. درِ صندوق عقب خودرو به جای باز شدن به شکل معمول، به سمت جلو و روی سقف حرکت میکرد. …
