عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - محبوبیت «پیر پسر» را نمیتوان فقط با ارجاع به موضوعات اجتماعی، خشونت خانوادگی یا شخصیت پدرسالار فیلم توضیح داد. آنچه فیلم را به تجربهای فراگیر برای تماشاگر تبدیل میکند، پیش از هر چیز، نحوه تبدیل این مضمون به فرم است؛ جایی که محتوا دیگر موضوعی برای روایت نیست، بلکه در میزانسن، ریتم، اجرا و معماری روایی فیلم رسوب کرده است.
«پیر پسر» جهانی را بنا میکند که در آن قدرت پیش از آنکه در دیالوگ توضیح داده شود، در فضا حضور دارد. خانه به تدریج از یک لوکیشن به یک ساختار قدرت تبدیل میشود. معماری بسته، جایگیری بدنها در قاب، فاصله شخصیتها از یکدیگر و حضور مسلط پدر، مناسباتی را شکل میدهند که تماشاگر آنها را پیش از آنکه به زبان بیاورد، حس میکند. همینجا یکی از مهمترین امتیازات فیلم شکل میگیرد: فیلم درباره خفگی حرف نمیزند؛ خفگی را در سازمان بصری و دراماتیک خود ایجاد میکند. …
