عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر - واکنش ژیلا صادقی به سخنان لاله مرزبان در جشنواره ونیز، فارغ از موافقت یا مخالفت با گفتههای هر دو طرف، یک چالش مهمتر را پیش روی ما قرار میدهد؛ مسألهای که این روزها بیش از گذشته در فضای عمومی جامعه دیده میشود: عادت کردهایم مسائل را مقابل یکدیگر قرار دهیم و مردم را به دو سوی یک میدان تقسیم کنیم.
مرزبان درباره زنان و آزادی سخن گفته است و صادقی در واکنش، از جنگ، قربانیان و کودکان میناب پرسیده است. اما چرا باید سخن گفتن درباره آزادی زنان، به معنای نادیده گرفتن جنگ تلقی شود؟ و چرا سخن گفتن از قربانیان جنگ باید در برابر زنان قرار بگیرد؟
آیا نمیتوان همزمان درباره زن ایرانی، آزادی، جنگ، کودکان قربانی و رنج مردم سخن گفت؟
مشکل از جایی آغاز میشود که هرکس بخشی از واقعیت را بیان میکند و ما بلافاصله از او میخواهیم درباره تمام واقعیتهای دیگر هم پاسخگو باشد. سپس اگر درباره موضوع مورد انتظار ما سخن نگفت، او را متهم میکنیم که «نمیبیند»، «نمیفهمد» یا حتی «وطنفروش» است. …
