عصر ایران ؛ نهال موسوی - امروز اول مهر ماه سالروز تولد استاد محمدرضا شجریان است، هرچه فکر کردم دیدم از یک زاویه به او کمتر پرداخته شده است!
آنچه از محمدرضا شجریان معمولا روایت میشود، تاریخ صدای اوست. ردیف، آوازهای ماندگار، همکاری با محمدرضا لطفی و پرویز مشکاتیان و ... و مهمتر و فراگیرتر از همه عنوان «استاد».
اما شاید بخش واقعیتر شخصیت او را نه در آنچه خواند، بلکه در آنچه نخواند و در جاهایی که نخواست بخواند بتوان یافت.
زندگی هنری استاد شجریان، اگر از این زاویه بازخوانی شود، مجموعهای از قطع ارتباطهای عمدی است، لحظههایی که او ترجیح داد ساکت بماند، نه از سر عجز و قهر، بلکه از سر محاسبهای اخلاقی درباره اینکه صدایش در کجا و برای چه شنیده شود.
نخستینبار در سال ۱۳۵۶، در نقطه اوج فعالیت حرفهایاش، از خوانندگی در رادیو و تلویزیون کنار کشید. اعتراض او به شیوه برخورد نهادهای رسمی با هنرمندان موسیقی اصیل بود. به اینکه سازمانی که میتوانست بستر اعتلای موسیقی ایرانی باشد، هنرمند را در جایگاهی پایینتر از شانش قرار میداد. …
