عصر ایران- پدرو پائولو دِ ملو سارایوا معمار برجسته برزیلی، یکی از چهره های مهم نسل طلایی معماری مدرن برزیل بود؛ معماری که در پروژه های خود، سازه های عظیم بتنی را به فضایی باز، انسانی و قابل زیست تبدیل کرد. تحت تاثیر آرتیگاس، اما با زبان شخصی
سارایوا در سال 1933 در فلوریانوپولیس برزیل متولد شد و در سائوپائولو آموزش دید. او در فضای فکری و حرفه ای نزدیک به ویلانوا آرتیگاس فعالیت کرد و بعدها با جریان موسوم به «Escola Paulista» یا مکتب سائوپائولو شناخته شد.
با این حال، سارایوا خود چندان علاقه ای به قرار گرفتن در این دسته بندی نداشت و در عین حال، تاثیر آرتیگاس بر نسل خود را آشکارا می پذیرفت. استفاده گسترده از بتن و تاکید بر بیان سازه ای در آثار او، ریشه در همین جریان داشت، اما به تدریج به زبان معماری شخصی او تبدیل شد.
منتقد معماری، گیلرمه ویشنیک، بعدها برای توصیف رویکرد سارایوا از تعبیر «ساختارهای قابل زیست» استفاده کرد؛ مفهومی که در آن، سازه صرفا چارچوبی برای ساختمان نیست، بلکه خود به بخشی از فضای زندگی و حضور انسان تبدیل می شود. سازه ای عظیم برای ایجاد آزادی …
