این صحنه تخیلی نیست. دقیقاً همین اتفاق برای چند بیمار در بیمارستانهای میشیگان و مونترال افتاده و ثبت شده است؛ و همین ثبتها، تصویر سادهای که تا چند سال پیش از مرگ داشتیم — خاموششدنِ یکبارهی چراغها — را کنار زدهاند. مرگ، دستکم در مغز، یکباره اتفاق نمیافتد. مرگ یک فرایند است، با مراحلی که هرکدام قابل اندازهگیریاند. وقتی اکسیژن قطع میشود
به گزارش تابناک، مغز انسان چیزی حدود دو درصد از وزن بدن را تشکیل میدهد، اما نزدیک به بیست درصد از انرژی بدن را مصرف میکند. با این حال تقریباً هیچ ذخیرهی انرژی ندارد. نه گلوکز اضافهای انبار کرده، نه اکسیژن یدکی. وقتی خونرسانی قطع میشود، نورونها ظرف چند ثانیه توانایی ساخت ATP را از دست میدهند و کل ماشینآلات سلولی از کار میافتد.
اولین قربانی این وقفه، ارتباط بین نورونهاست. سیگنالهای عصبی ضعیف میشوند، امواج الکتریکی قشر مغز افت میکنند، و شبکههایی که هوشیاری و حافظه و تصمیمگیری را میسازند، یکییکی خاموش میشوند. تا اینجای ماجرا، همان چیزی است که پزشکی از دههها پیش میدانست. …
