«آرتور شوپنهاور، متفکری که به «فیلسوف بدبینی» شهرت یافت، بخش بزرگی از عمر خود را در خلوت، انزوا و سایه بیتوجهی گذراند؛ اما با نظریه ساختارشکنانه خود درباره «اراده کور» و پیوند ناگسستنی هستی با رنج، نهتنها مسیر فلسفه غرب را دگرگون کرد، بلکه به الهامبخش بزرگ متفکرانی چون نیچه، فروید و واگنر تبدیل شد. این نوشتار مروری است بر زندگی پرفرازونشیب، طغیان علیه هگل، سالهای سکوت و کشف دیرهنگامِ نابغهای که جهان را رهاورد اراده و بازنمود میدانست.
به گزارش خبرآنلاین، آرتور شوپنهاور (زاده ۲۲ فوریه ۱۷۸۸ [۳ اسفند ۱۱۶۶] در دانتسیگ، پروس [گدانسک کنونی در لهستان] – درگذشته ۲۱ سپتامبر ۱۸۶۰ [۳۰ شهریور ۱۲۳۹] در فرانکفورت، آلمان) فیلسوفی آلمانی بود که اغلب او را «فیلسوف بدبینی» مینامند. اهمیت بنیادین او به عنوان واضع نظریهای متافیزیکی درباره «اراده» در واکنش مستقیم به ایدئالیسم هگلی است. نوشتههای او بر فلسفه اگزیستانسیالیسم و روانشناسی فرویدی پس از خود تأثیر عمیقی گذاشت. «کودکی در سایه ثروت؛ پسری که قرار بود تاجر شود» …
