عصر ایران؛ امیر صدرا صیام - این روزها خبر بازگشت برخی هنرمندان به وطن، بیش از گذشته در کانون اخبار فرهنگی و هنری قرار گرفته است؛ خبرهایی که گاهی در کنار روایت رسمی، با شایعات، گمانهزنیها و روایتهای غیررسمی نیز همراه میشوند.
بازگشت یک هنرمند، بیتردید میتواند اتفاقی قابل توجه باشد؛ بهخصوص وقتی سالها دوری او از فضای فرهنگی کشور، خود به بخشی از روایت زندگی حرفهایاش تبدیل شده باشد.
با این حال، شاید بد نباشد در میان هیاهوی خبر بازگشتها، پرسش مهمتری را نیز مطرح کنیم.
مسأله اصلی فرهنگ و هنر ایران، بازگشت هنرمندان است یا فراهم کردن امکان کار و خلاقیت برای هنرمندانی که همین امروز در کشور زندگی میکنند؟
اگر بازگشت یک هنرمند را نشانهای از گشوده شدن دوباره یک مسیر بدانیم، این مسیر زمانی معنای واقعی پیدا میکند که امکان فعالیت حرفهای، تولید اثر و حضور اجتماعی برای طیف گستردهای از هنرمندان نیز فراهم باشد.
هنر صرفاً با حضور فیزیکی هنرمند شکل نمیگیرد؛ هنر به امکان خلق کردن، آزمودن، تجربه کردن، عرضه شدن و ارتباط با مخاطب نیاز دارد. …
