روزنامه حمهوری اسلامی نوشت: در روزهای غائله جمعهخان فاتح در بدخشان، در یادداشتی نوشته بودم که آمریکا ممکن است علاقهمند باشد شکست ناتو در اوکراین را از طریق ایجاد فشار و ناامنی در آسیای میانه جبران کند و لازمه چنین اتفاقی، افزایش ناامنی در افغانستان است تا از دل این ناامنی، کشورهای منطقه نیز درگیر شوند.
ازسوی دیگر، گفته میشود در سفر رئیس سازمان سیا به روسیه، آمریکا از روسیه خواسته بود از همکاری با ایران دست بردارد اما این خواسته، با پاسخ مثبت همراه نشد.
آمریکا در دو جبهه درگیر است در جبهه اوکراین با روسیه و در یک جنگ مستقیم با جمهوری اسلامی ایران. در شرایطی که آمریکا در هر دو جبهه با دشواریها و ناکامیهایی مواجه است، بعید نیست تلاش کند رقبای خود را با یک نسخه واحد، در محیطی دیگر بامشکل مواجه کند.در چنین شرایطی، اگر روسها به این جمعبندی رسیده باشند که باید مرزهای جنوبی آسیای میانه را با استقرار تجهیزات و نیرو امن نگاه دارند و مواجهه محتاطانهتری با افغانستان تحت سلطه طالبان داشته باشند، بعید است ایران نیز نسبت به این تحولات بیتفاوت بماند.
تغییراتی که در سیاست ایران نسبت به طالبان دیده میشود، از دعوت سران جبهه مقاومت به مراسم تشییع پیکر رهبر شهید تا حضور و دعوت از آنان در کنفرانس اخیر وحدت اسلامی، میتواند نشانهای از همین بازنگری باشد.
بیاعتمادی به طالبان و احتمال اجرای طرحهای ضد امنیتی آمریکا علیه کشورهای منطقه از جغرافیای افغانستان و نقش مخرب طالبان در این توطئه، چیزی نبود که در پنج سال گذشته متخصصین مسائل افغانستان آن رایادآور نشده باشند.
همراهی روسیه و ایران با طالبان در این سالها، ظرفیتهای زیادی را که میتوانست در تغییر موازنه ابزارهای قدرت در افغانستان به نفع کشورهای منطقه عمل کند، از بین برد.افغانستان ناامن، به ضرر منطقه و به نفع آمریکاست و اساساً واگذاری افغانستان به طالبان توسط آمریکا، تلاشی برای حفظ ظرفیتهای بحرانساز محسوب میشد، نه تأمین امنیت و ثبات.روسیه و ایران در تمام پنج سال گذشته، گرفتار بازی نرم استخباراتی طالبان شدند. …
