«سرباز چرین» در شبکه نمایش

بهترین شیوه آموزش به کودکان در سال‌های پیش از دبستان، یادگیری از طریق بازی است به‌ویژه بازی‌های تصویری؛ چون این دوره، یکی از طلایی‌ترین برهه‌های رشد مهارت‌های تصویری-ادراکی آن‌هاست.

اولین دوره جشن سینمای ایران در سال ۱۳۷۶، به دبیری زنده‌یاد سیف‌الله داد برگزار شد؛ رویدادی که سنگ‌بنای گرامیداشت «روز ملی سینما» در ایران شد.سینمای ایران، وام‌دار نسل‌های بسیاری است؛ نسل‌هایی که بخش بزرگی از جوانی و عمر خود را صرف عشق، تلاش و بالندگی این هنر کردند و هر کدام، به سهم خود، بخشی از تاریخ سینمای این سرزمین را ساختند.این عکس‌ها، یادگار چندین دوره از جشن سینمای ایران هستند؛ قاب‌هایی از روزهایی که گذشته‌اند و چهره‌هایی که هر یک خاطره‌ای از بخشی از مسیر سینمای ایران را با خود دارند. برخی از این عزیزان همچنان در کنار سینما حضور دارند و برخی دیگر، امروز در میان ما نیستند؛ اما نام و حضورشان در حافظه سینمای ایران ماندگار است.هر عکس، فراتر از یک تصویر، بخشی از خاطرات سینمای ایران را در خود جای داده است؛ خاطراتی از آدم‌ها، تلاش‌ها، دوستی‌ها و روزهایی که شاید دیگر تکرار نشوند.سال‌ها گذش …

برندگان جشنواره فیلم ونیز در حالی معرفی شدند که یک ایرانی‌ موفق به دریافت جایزه شد.

موتورسیکلتی در خیابان‌های تهران می‌پیچد. مردی که تازه از زندان بیرون آمده، پشت مردی نشسته که ماه‌ها ادعا می‌کرد خود اوست. حرف‌هایشان قرار است مهم‌ترین دیالوگ فیلم باشد، اما درست همان لحظه میکروفن خراب می‌شود؛ صدا در خش‌خش گم می‌شود و بعد قطع.

علی نصیریان درباره نخستین دیدارش با داریوش مهرجویی گفت: نمایشی داشتیم که در یکی از شب ها، غلامحسین ساعدی با یک جوان خوش‌تیپی وارد شد و گفت که آقای مهرجویی قصد ساخت یک فیلم را دارد و ما درحال نگارش سناریو آن هستیم. این فیلم همان «گاو» بود.

نمایشگاه انفرادی «آهن زاد» شامل آثار مجسمه مهرداد باور در گالری هنر فرهنگسرای ارسباران برپاست. مهرداد باور متولد ۱۳۳۹ تهران از کودکی علاقه به کارهای هنری داشته و از سال ۱۳۶۸ شروع به ساخت حجم‌های فلزی کرده و اولین نمایشگاه انفرادی خود را در تابستان ۱۳۹۴در گالری میرعلی برپا کرده است. در بیانیه این نمایشگاه آمده است: «حجم‌های من نه بازنمایی‌اند و نه روایت‌گر داستانی از پیش تعیین‌شده؛ آنها وضعیت‌اند، مکث‌اند و امکان مواجهه. فلز برای من ماده‌ای خنثی نیست؛ حافظه‌دار است، زخم‌پذیر است و مقاومت می‌کند. هر برش، هر اتصال و هر تعادل ناپایدار، ردی از کشاکش میان اراده و محدودیت را در خود حمل می‌کند؛ پس می‌آفرینیم: نه برای ارائه پیام، بلکه برای برانگیختن پرسش و نه برای تحمیل حس، بلکه برای ایجاد امکان احساس.