به گزارش خبرنگار ایلنا، نمایشگاه «سوزن باران» تازهترین تجربه نازنین رحیمی، شاعر، نویسنده و منتقد ادبی، است؛ مجموعهای چندرسانهای که در آن نقاشی، دوخت، فیلم، صدا و شعر در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند تا روایتی از رنج، گسست و تلاش برای رسیدن به التیام شکل بگیرد.
این مجموعه از یک تجربه شخصی آغاز شد. رحیمی میگوید حدود سه سال پیش، همزمان با مهاجرت دخترش و بیماری دختر دیگرش، دوختن را آغاز کرد و ساخت مجموعهای از بوکمارکهای پارچهای را در پیش گرفت؛ خانههایی بههمپیوسته که تعدادشان به بیش از هزار قطعه رسید.
او میگوید: «روزگار سختی بود و خیلی اذیت شدم. شروع کردم به دوختن یکسری نشانگرهای کتاب. روی این بوکمارکها خانههای بههمپیوستهای بود که با پارچه درست کردم و دوختم.»
پس از آن و در پی جنگ دوازدهروزه، مسیر این تجربه تغییر کرد و رحیمی برای نخستینبار به نقاشی روی آورد. به گفته او، بسیاری از این نقاشیها از دل همان درد و رنج شکل گرفتند و تلاشی برای یافتن راهی به سوی آرامش بودند. …
