به گزارش خبرنگار ایلنا، «سامانه جامع روابط کار» با این هدف ایجاد شد که تسهیلگر فرایندهای اداری باشد؛ ابزاری برای ثبت غیرحضوری قراردادها، درخواستهای بیمه بیکاری و پیگیری شکایات، تا شاید بار بوروکراسی سنگین و رفتوآمدهای مداوم به ادارات کار کمی سبکتر شود. اما این طرح که قرار بود چرخدندههای اداری را روانتر کند، خیلی زود تحت تأثیر ضعفهای فنی و زیرساختی به گرهی تازه در مسیر پیگیری پروندههای کارگری بدل شد.
دیماه ۱۴۰۴، نقطه اوج این اختلالات بود. قطعی گسترده و ناگهانی سامانه، دسترسی به پروندههای الکترونیکی را قطع کرد و روند رسیدگیها را عملاً به نقطه صفر بازگرداند. با از دسترس خارج شدن دادهها، ادارات کار ناچار شدند به رویههای سنتی و کاغذی عقبگرد کنند. نتیجه این اتفاق، شلوغی بیسابقه راهروها، سردرگمی مراجعان و الزام کارگران به تشکیل مجدد پروندهها بهصورت فیزیکی بود. در این میان، با از کار افتادن سیستم پیامکی، ابلاغیهها دوباره به ارسال پستی محدود شدند؛ مسئلهای که به دلیل نرسیدن نامهها یا تاخیر در توزیع، باعث تجدید مکرر جلسات هیئت تشخیص و طولانیتر شدن پروسه رسیدگی شد. …
