به گزارش ایلنا، در حالی که برخی جریانات محلی و نهادهای استانی با نگاهی ابزاری به زمین وساختمانهای رفاهی متعلق به کارگران مینگرند، جامعه کارگری کشور این هشدار جدی را مخابره میکند: این اموال، «حقالناس» است و هرگونه تغییر در مالکیت یا سپردن مدیریت آن به نهادهای خارج از بدنه کارگری، دستاندازی به سفره و معیشت کارگران محسوب میشود.
مالکیت کارگری؛ اصلی که نباید فدای «مدیریت استانی» شود
مجموعه رفاهی محمودآباد مازندران، سندِ شکستِ نگاهِ «اموالانگاری دولتی» به سرمایههای کارگری بود. وقتی شهرداری با بهانههای واهی دست به تخریب ویلاهای کارگری زد، در واقع به داراییِ مستقیمِ کارگرانی تعرض کرد که با صرف بخشی از درآمد خود، این اماکن را برای روز مبادا ساخته بودند.
امروز اگر «سنگاچین» در انزلی، همچنان پابرجا و متعلق به کارگران باقی مانده، تنها به این دلیل است که مدیریت متمرکز مانع از نفوذِ زیادهخواهیهای محلی شده است. این تجربه به روشنی میگوید: هرجا مدیریت از «مرکزِ کارگری» به «استان» تفویض شد، اموال کارگران در معرض تاراج قرار گرفت.
زائرسرای مشهد؛ این زمینها «خاکِ کارگر» است …
