سیده زهرا متولیان، با اشاره به شواهد نوروبیولوژی گفت: وقتی فرد سالمند در سنین بالا به یادآوری نام فرزندان یا زمان و مکان دچار مشکل میشود، نتیجه روندی است که از حدود ۳۰ تا ۴۰ سالگی در مغز آغاز شده است.
وی افزود: عوامل محیطی و سبک زندگی در طول دههها مغز را مستعد میکنند تا در نهایت در ۶۰ یا ۷۰ سالگی نخستین علامت بارز، یعنی اُفت حافظه، نمایان شود. از این رو خودمراقبتی مغزی باید از سالهای میانی زندگی آغاز شود.
متولیان با تفکیک مفهوم دمانس (زوال عقل) و آلزایمر، گفت: دمانس یک سندروم اُفت تدریجی عملکردهای شناختی شامل حافظه، زبان، تصمیمگیری و توانایی اجرای فعالیتهای مستقل روزمره است. آلزایمر ۶۰ تا ۷۰ درصد موارد دمانس را تشکیل میدهد و پس از آن دمانس عروقی (ناشی از سکتههای ریز مغزی) با سهم ۱۰ تا ۲۰ درصدی، از شایعترین و البته قابل پیشگیریترین انواع زوال عقل است.
ژنتیک استعداد میآورد، اما سبک زندگی تعیینکننده است …
