به گزارش خبرنگار ایلنا، قصهی «رد مرز کارگران بلوچ بدون شناسنامه» که به خاطر یک لقمه نان در سراسر جغرافیای ایران پراکندهاند و هر روز و هر لحظه در معرض خطر بازداشت و فرستادن به آن سوی مرزهای سرزمینی ایران قرار دارند، روایت دردناکیست.
«کارگران بیشناسنامهی بلوچ» فرودستترین قشر طبقهی کارگر ایرانی هستند؛ این کارگران چون مجوز رسمی و اوراق هویت ندارند، مجبورند در سختترین مشاغل، و با دریافت کمترین حقوق و مزایا کار کنند؛ فرصتی هم برای اعتراض ندارند.
این کارگران یا در بخش ضایعات و جمعآوری زباله مشغولاند یا کارگر روزمزد ساختمانی و بدون بیمه هستند و یا کارهای بسیار سخت مثل باربری را در مناطقی مثل بنادر جنوب و اسکلهها برعهده میگیرند؛ اما درآوردن یک لقمه نان برای این کارگران زحمتکش، یک مبارزه سخت روزمره است؛ ترس از بیکاری، ترس از اخراج و از همه مهمتر، ترس از بازداشت و رد مرز احتمالی، تصویر آینده را برای خانوادههایی که نانآورشان شناسنامه ندارد، مخدوش میسازد. این جوانان روستایی، فردا را تاریک میبینند.
نگاهی به آمارها
آمار رسمی و دقیق از بیشناسنامههای بلوچ در دست نیست؛ روایتهای متعددی ازاعداد و ارقام ساکنانِ بدون مدرک هویتیِ استان سیستان و بلوچستان ارائه شده است؛ در سال ۱۳۹۶، شماری از نمایندگان مجلس اعلام کردند حدود یک میلیون نفر در ایران بدون شناسنامه زندگی میکنند که نزدیک به ۴۰۰ هزار نفر از آنان کودکاند که حق تحصیل از آنها دریغ شده است.
در سال ۱۴۰۳، عضو شورای بخش مرکزی دشتیاری در سیستان و بلوچستان اعلام کرد که حدود ۹۸ درصد افراد فاقد شناسنامه از خانوادههای کمدرآمد و دهکهای پایین جامعهاند؛ خانوادههایی که نهتنها از ابتداییترین حقوق شهروندی مانند افتتاح حساب بانکی، دریافت یارانه، کمکهای معیشتی و خدمات الکترونیک محروماند، بلکه اکنون کودکانشان هم از حق تحصیل بازماندهاند. .
مهرماه سال گذشته، غلامرضا نجفی، یک مقام رسمی در دادگستری کل سیستان و بلوچستان، اعلام کرد «حدود ۱۴۸ هزار و ۷۶۹ کودک و نوجوان هفت تا ۱۸ساله در استان سیستان و بلوچستان از آموزش رسمی محروم ماندهاند. از این میان، ۸۱ هزار و ۳۲۵ نفر دختر و ۶۷ هزار و ۴۴۴ نفر پسرند. این رقم معادل حدود ۱۴ درصد جمعیت کودکان و نوجوانان استان است.» …
