مورچهای که کشتنش ثواب دارد، خارپشتی که کشتنش ۲ هزار تازیانه در پی دارد و سگی که آسیب به آن میتواند مجازات سنگینی داشته باشد؛ اینها تنها بخشی از احکامی است که در برخی متون کهن زرتشتی درباره حیوانات آمده است. «وندیداد» و «ارداویرافنامه» از تقسیمبندی جانوران به گروههایی متفاوت سخن میگویند؛ از «خرفستران» که در این متون در شمار موجودات شرور و وابسته به اهریمن معرفی شدهاند تا حیواناتی که برای کشتن یا آسیب رساندن به آنها مجازاتهای سختی تعیین شده است. بررسی برخی از متون کهن زرتشتی، از جمله «وندیداد» و «ارداویرافنامه»، نشان میدهد که در این منابع، نگاه یکسانی نسبت به همه حیوانات وجود نداشته است. در این متون، میان جانوران تفاوتهای اساسی گذاشته شده و برای برخی از آنها مجازاتهای سنگین و برای گروهی دیگر، پاداش و ثواب در نظر گرفته شده است.
بنابر روایت حوزه، از یک سو، برای آسیب رساندن یا کشتن بعضی حیوانات مجازاتهایی مانند اعدام یا هزاران ضربه تازیانه تعیین شده و از سوی دیگر، از بین بردن برخی حشرات و جانوران، عملی ثوابآمیز یا حتی راهی برای کفاره برخی گناهان معرفی شده است. …
