به گزارش خبرنگار ایلنا، حال میتوان گفت که چند سالی است اهالی موسیقی نواحی نسبت به گذشته شرایط بغرنجتری را از سر میگذرانند.البته که اهالی موسیقی نواحی چه اساتید و پیشکسوتان و چه نسلهای جدید همواره در رنج و محدودیت به سر بردهاند؛ چراکه حمایتهای مالی و معنوی از آنها به اندازه کافی نیست.
از سویی تعداد نوازندگان، خوانندگان، پژوهشگران و مدرسان و اساتید مناطق مختلف ایران اینقدر زیاد است که پرداختن به همه آنها و پوشش حمایتی همه آنها کاری بس دشوار و چهبسا ناشدنی است. به هر روی از جنگ دوازدهروزه بود که موسیقی در تهران و شهرستانها دوباره به حالت تعلیق درآمد. کنسرتها تعطیل شدند. موسیقی نواحی نیز در این میانه خیلی چراغخاموش تعطیل شد و این بلاتکلیفی و تعلیق تا امروز ادامه یافته است.
اما این همه ماجرا نیست. هر کدام از استانهای کشور آیینها و مناسک و سازبندیهای منحصر به خود را دارند. هر از گاهی میشنویم که در فلان ساز در فلان شهر به ثبت ملی رسیده است. آیا چنین مواردی برای هنرمندان هر دیار امتیازهایی را به همراه داشته است؟ …
