«سوسک بمبافکن» از سوسکهای زمینی محسوب می شود که دستگاه دفاعیاش از مشهورترین نمونههای شیمی پیچیده در جهان حشرات است. این سوسک وقتی خطری را احساس میکند، مواد شیمیایی را که در بدنش ذخیره کرده به محفظه واکنش میرساند. آنجا آنزیمها وارد عمل میشوند، واکنش گرمازا با سرعت بالا اتفاق میافتد و مخلوط داغ و بدبو از انتهای بدن به سمت مهاجم شلیک میشود. دمای این پاشش میتواند تا حدود ۱۰۰ درجه سانتیگراد برسد.
همین ویژگی سالهاست به یکی از مثالهای محبوب خلقتگرایان مسیحی تبدیل شده است. استدلال آنها ساده به نظر میرسد: اگر این سامانه از چند جزء وابسته به یکدیگر تشکیل شده و حذف هر جزء کارکرد نهایی را مختل میکند، چگونه ممکن است این اجزا در طول زمان و به صورت مرحلهبهمرحله شکل گرفته باشند؟ اگر مخزن، محفظه واکنش، دریچه، آنزیمها و سازوکار پرتاب باید با یکدیگر هماهنگ باشند، «نسخه نیمهکاره» این سیستم چه فایدهای برای سوسک داشته است؟
این پرسش، دستکم در نگاه اول، پرسش سادهای نیست. …
