روزنامه جمهوری اسلامی در مطلبی نوشت: «آدمی، هرقدر هم خود را محق بداند، معصوم نیست. گروهها و جریانها نیز همینطور. ممکن است جایی حق با ما باشد و جایی دیگر، حقیقت در سوی دیگری ایستاده باشد. خطر از آنجا آغاز میشود که «حق» را ملک شخصی خود بدانیم و هرچه را از خود میپسندیم، حق و هرچه را از دیگری میبینیم، باطل بنامیم.
اما سوی دیگر ماجرا هم روشن است وآن اینکه خشم همیشه حق نیست. گاهی خشم از جایی نادرست برمیخیزد. از عدم شناخت، نفرت، تعصب، شایعه، انتقام یا تصویری تحریفشده از واقعیت. با این همه، ناحق بودن خشم به معنای بیاثر بودن آن نیست. اینجاست که باید میان «حقانیت خشم» و «قدرت خشم» فرق گذاشت.
خشم یک واقعیت اجتماعی است. پیش از آنکه بپرسیم صاحب این خشم محق است یا نه، باید ببینیم این خشم از کجا آمده است. چه رنجی پشت آن قرار دارد؟ چه تجربهای آن را ساخته است؟ چه مقدار از آن در جامعه جمع شده؟ و آیا راهی برای بیان و تخلیه مسالمتآمیز آن وجود دارد؟ …
