آباره سازهای برای انتقال آب از یک منبع به محل مصرف است و بسته به شرایط جغرافیایی میتواند زیر زمین، روی سطح زمین یا بر فراز مجموعهای از طاقها ساخته شود. برخی آبارهها مسیرهایی طولانی و روباز داشتند و گاهی در ارتفاع قابلتوجهی از سطح زمین قرار میگرفتند.
به گزارش فرارو، در ایران نیز نمونههایی از سازههای تاریخی مرتبط با انتقال آب وجود دارد. پل جوبی اصفهان که با نامهای پل جویی و پل چوبی نیز شناخته میشود، نمونهای آشناست. این پل روی زایندهرود ساخته شده و مسیری برای عبور آب داشته است؛ با این حال، از نظر کارکرد و ساختار نمیتوان آن را آباره به معنای دقیق کلمه دانست.
رومیان باستان اما ساخت آباره را به سطحی بسیار گستردهتر رساندند. آنها شبکههایی پیچیده برای انتقال آب ایجاد کردند که آب را از منابع دوردست به شهرها و سکونتگاهها میرساند. برخی از این مسیرها صدها کیلومتر امتداد داشتند و بخشهایی از آنها پس از گذشت قرنها همچنان پابرجاست. …
