کوروش احمدی در سرمقاله شرق نوشت: حمله آمریکا و اسرائیل در سه نوبت در ۱۵ ماه گذشته نشان داد که بازدارندگی فراسرزمینی، موشکی و هستهای که ایران طی چند دهه برای جلوگیری از حمله فراهم کرده بود، مانع جنگ نشدند. اما با شروع جنگ، جغرافیای ایران این بار نیز مانند هزارههای گذشته کارساز واقع شد و در کنار توان موشکی و پهپادی ایران، امکان مقاومت و ناکامگذاشتن دشمن در نیل به اهدافشان را فراهم کرد.
سؤال بزرگ این است که اکنون سیاست طرفین این مناقشه چیست و راه خروج از بنبست موجود کدام است؟ برخی معتقدند ترامپ بعد از شکست در نتیجهگرفتن از جنگ، اکنون الگوی ریگان در ارتباط با شوروی را در پیش گرفته و امیدوار است از طریق محاصره دریایی و تحریمهای بیشتر نتیجه بگیرد. ترامپ همچنین تصور میکند که با تبلیغ روی سرسخت و مذاکرهناپذیربودن ایران میتواند دو جناح در آمریکا و در دولتش (جناح ونس و جناح روبیو) را به هم نزدیک کند و از فشار مخالفان جنگ در داخل بکاهد. برای این منظور، ترامپ روی ادامه محاصره اقتصادی و «عملیات طرد اقتصادی ایران» حساب میکند.
در روزهای گذشته نیز برخی از مقامات رسمی در داخل ایران از دشوارشدن شرایط سخن گفتهاند. در چارچوب عملیات طرد، قصد آمریکا این است که از تحریم نهادها و افراد ایرانی فراتر رفته و کشورها، شبکهها و نظامهای مالی خارجی طرف معامله با ایران را هدف قرار دهد. در این زمینه، اخیرا فشار برای بستن راههای دسترسی ایران به دلار نقد نیز بیشتر شده است. بهعلاوه، آمریکا بر تلاشهای خود در راستای افزایش مقررات تحریمی، اجرای تهاجمیتر این مقررات و تلاش برای اثربخشترکردن تحریمها افزوده است.
از آنجا که ادامه محاصره اقتصادی با ادامه مسدودبودن تنگه هرمز کارساز نیست، آمریکا طی چند ماه اخیر تلاشهایی برای انتقال نفت از تنگه انجام داده است. شواهدی وجود دارد که برای این منظور آمریکا ظرف چند ماه گذشته کوشیده است تا یک راه قدیمی موسوم به تنگه فکالاسد در آبهای داخلی عمان و در فاصله بین جزیره مسندم و شبهجزیره مسندم را که تا ۱۹۷۹ کل ترافیک تنگه هرمز از آن انجام میشد، دوباره فعال کند. …
