رویداد۲۴| دیگر نیازی به پیمایشهای پنهان، نظرسنجیهای زیرزمینی و آمارهای مراکز پژوهشی خود سازمان نیست تا ثابت شود «رسانه ملی» سالهاست مرجعیت، اعتبار و مخاطبش را به کل باخته است. وقتی بالاترین مقام اجرایی کشور، در میان جمع هیئت دولت رو به رئیس صداوسیما میکند و بیپرده میگوید: «من اصلاً صداوسیما را نگاه نمیکنم؛ وقتی میبینم اعصابم خراب میشود. ببینید مردم چه نگاهی دارند...»، یعنی کار از توصیه و نقد رسانهای گذشته و این بایکوت ملی حالا به پاستور رسیده است.
موضوع این نیست که رئیسجمهور یک رسانه را نمیپسندد. پزشکیان در واقع چیزی را به زبان آورد که سالهاست در رفتار مخاطبان قابل مشاهده است: فاصله گرفتن از رسانهای که قرار بوده روایت رسمی کشور را برای جامعه نمایندگی کند. مسئله وقتی جدیتر میشود که بدانیم صداوسیما نه یک رسانه خصوصی، بلکه رسانهای برخوردار از بودجه عمومی، انحصار گسترده و امکاناتی کمنظیر است؛ بنابراین پرسش اصلی این نیست که چرا یک رئیسجمهور تلویزیون تماشا نمیکند؛ پرسش این است که چگونه سازمانی با چنین حجم عظیمی از امکانات، نتوانسته حتی برای مخاطب داخلی خود جذابیت و اعتماد پایدار ایجاد کند؟
اما واکنش رییس این سازمان عریض و طویل به این رفراندوم پنهان بسیار قابل توجه است. پیمان جبلی چند روز پس از این نهیب صریح رئیسجمهور، در خطابهای شگفتانگیز که گویی از سیارهای دیگر مخابره میشد، ادعا کرد: «دیدن صداوسیما یک افتخار است و باعث تکدر کسی نیست. اگر کسی نمیبیند، از این افتخار به دور است؛ چون صداوسیما آینه افتخار یک ملت است... از این قاب صدای ضعف شنیده نمیشود و هیچگاه موجب تکدر خاطر نمیشود!»
این پاسخ عجیب جبلی، نشان داد که مدیریت کنونی جامجم نهتنها قصد بیداری از خواب سنگین انحصار را ندارد، بلکه روی دست گوبلز زده و می داند که اگر دروغ بزرگتر بگوید، باورش راحتتر خواهد شد. آقای جبلی، اما نگفته که دقیقا به کدام بخش از این ساختار عظیم و بیدر و پیکر باید افتخار کرد؟ …
