به گزارش خبرزنگار ایرنا، در جغرافیای زاگرس و در قلب لرستان جایی که کوه های سر به فلک کشیده با فرهنگ غنی ایلیاتی گره خورده تفنگ همواره بیش از یک ابزار جنگی باشد بخشی از هویت و نماد شجاعت مردمان این دیار بوده است.
از گذشته های دور تا به امروز در میان عشایر و روستاییان، داشتن اسلحه بخصوص تفنگ برنو به واسطه ضرورت های دامداری و حفاظت از گله امری بدیهی تلقی می شد اما همین ابزار که روزی حافظ جان بود در دهه های اخیر به واسطه یک رسم غلط و کج سلیقگی در ابراز شادمانی به عامل اصلی ستاندن جان عزیزان در بزم های عروسی تبدیل شده است.
این رسم غلط که ریشه در بافت سنتی و قبیله ای استان دارد چنان در عمق باورهای برخی رسوخ کرده که گویی هیچ جشنی بدون صدای شلیک های پی در پی به کمال نمی رسد، مردان و حتی گاهی زنان و کودکان هم با این تصور که شلیک تیر پیش پای عروس و داماد نماد قدرت طایفه و شکوه پیوند دو جوان است بی محابا ماشه ها را می چکانند اما غافل از آنکه در دل همین هیاهوی مستانه گاه گلوله ای سرگردان مسیری را طی می کند که مقصدش نه آسمان بلکه قلب یک میهمان یا لبخند ابدی یک دختر جوان است. …
