به گزارش خبرنگار سینمایی ایرنا، بیستویکم شهریور که از راه میرسد، دوباره نام سینما بیشتر از روزهای دیگر شنیده میشود. سالنها برای اجرای برنامههای ویژه آماده میشوند، بعضی سینماها بلیت را با تخفیف عرضه میکنند، رسانهها از تاریخ پرده نقرهای مینویسند و اهالی هنر از خاطرات خود با سینما میگویند.
در شهرهای بزرگ، روز ملی سینما میتواند بهانهای برای ایستادن مقابل گیشه، انتخاب فیلم و نشستن در تاریکی سالن باشد اما برای مردمی که در شهرشان سینمای فعالی وجود ندارد، این روز چگونه سپری میشود؟
در چنین شهرهایی، بیستویکم شهریور ممکن است تنها نامی در تقویم باشد. نه چراغ سردری روشن میشود، نه صفی مقابل گیشه شکل میگیرد و نه صدای زنگ آغاز نمایش در سالنی میپیچد. کودکان و نوجوانان درباره فیلمهای تازه از شبکههای اجتماعی میشنوند، تصاویر افتتاحیهها را میبینند و شاید چند ماه بعد همان آثار را از تلویزیون یا سامانههای نمایش آنلاین تماشا کنند اما تجربه سینما رفتن، همچنان برایشان دور باقی میماند. …
