به گزارش خبرنگار سیاست خارجی ایرنا، نخستینبار در هفدهم مردادماه (۱۸ اوت)، هنگامی که پرونده تنگه هرمز و مذاکرات با ایران به بنبست خورده بود، رئیس جمهور آمریکا بهجای تکرار ادعای همیشگی خود مبنی بر «نزدیک بودن یک توافق تازه» در پیامی نوشت که «هیچ گفتوگو یا تماسی با جمهوری اسلامی ایران در جریان نیست یا برنامهریزی نشده، محاصره دریایی همچنان بهطور کامل برقرار است و تنگه هرمز باز و در حال فعالیت است.»
گرچه نوسان دیدگاههای دونالد ترامپ در ماههای گذشته، شدیدتر از آن بوده که بتوان توییتها و اظهارنظرهای او را مبنای آغاز یا پایان موضوعی قرار داد اما از این تاریخ به بعد رئیسجمهور آمریکا، دیگر درباره جریان گفتوگو، مذاکره و ارتباط با ایران خبری منتشر نکرد. ادعای آمده در این پیام گرچه به تحلیل شبکه سیانان با واقعیت میدانی همخوانی نداشت اما شروع یک مسیر بود. گام دوم ترامپ در شبکه اجتماعی مورد علاقهاش، دو روز بعد و با پستی درباره تحریمها علیه ایران برداشته شد و رئیسجمهور آمریکا نوشت که آمریکا «سنگینترین عملیات اقتصادی تاریخ علیه هر کشوری» را علیه ایران اجرا خواهد کرد.
به نظر میرسید ترامپ از تاکتیک بمباران به تاکتیک محاصره و فشار اقتصادی روی آورده و در نهایت در ایستگاه سوم علنی و شفاف ادعا کرد که «هرگونه توافق با ایران حتی ارزش کاغذش را هم ندارد و تهران فرصتهای فراوانی برای رسیدن به توافق داشته و از دست داده است.»
رئیسجمهور آمریکا در توییتها و اظهارنظرهای بعدی، در همین مسیر حرکت کرد اما جمله پرسشی او، حکایت از آن دارد که ترامپ بار دیگر ایده تحمیل شده از سوی «بنیامین نتانیاهو» را در سر مرور میکند؛ او از مردم ایران پرسیده است که «چه زمانی قیام میکنند؟» پرسشی که گرچه شاید به عنوان بخشی از لغزش ذهن مشوش رئیسجمهور آمریکا تحلیل شود اما نشان میدهد که توهم «تغییر نظام سیاسی مستقر در ایران» که از ابتدا به عنوان یکی از اهداف جنگ اعلام شده بود؛ همچنان و با وجود عدم تحقق، در اتاق فکر ترامپ به عنوان ایده مطرح و رئیسجمهور آمریکا امیدوار است با تشدید فشارهای اقتصادی و بمبارانهای نامنظم، به آن دست پیدا کند. آثار بهجامانده از حملات آمریکا به مناطق مسکونی در سیریک/ منبع: پاد …
