خوانش شعری از هوشنگ ایرانی؛ در وادی دشوار

وادی دشوار

طنین بال‌‏های آن پرنده عظیم که در افق ناپدید شده

امواج سنگ‏‌ها را بی‌‏آرام ساخته است

اندوه نیلی او

در تلاطم سقوط‌‏ها و فروریختن‌‏ها پناهگاه را در هم می‌شکند

سایه‌‏ی آن پرنده‌‏ی عظیم دورتر می‌شود

خروش بیشه‌های دور او را ندا می‌دهد

و افسون گم‏‌گشتگی‌‏ها به خود می‌‏خواندش

و زمزمه‌‏ی بی‏‌صدای خزه‌‏ها رو به خاموشی است:

نگریخت که بگریزد

گفت که نگوید

شنید که نشنود

رفت که باشد

و یافتن را نیافت

و یافتن را نیافت

بر آن‏ها و او که آن‏ها ست:

بود که شده‌‏ها هرگز نشود

بود که شدن را دریابد

ابدیت در لبخند گسستن‌‏ها

ناپدید می‏‌شود

و سرمای استخوان‏‌ها

نقش بیهوده‌‏ی

فریب سبز را

از کوه‌‏های فرو ریخته زدوده است

آرامش نیستی

عصیان خشمگین را به خاموشی می‌خواند

و رنج پرشکوه نگفته‏‌ها را بر او آشکار می‌‏سازد:

اوم

باشد که درون و بیرون را مرزی نباشد

باشد که هستی در شکست من‏‌ها به تجلی آید

باشد که من هستی را در بر گیرد

باشد که سکون نابودن‌‏ها بودن‌‏ها را آرام بخشد

اوم

و او

در رنج نیافتن‏‌ها

به خود باز می‏‌گردد

و مرجا‏ن‌‏های سرگردان

از التهاب ظلمت ژرفا …