هشتادویکمین مجمع عمومی در حالی برگزار میشود که ایران همزمان در چهار جبهه نظامی، حقوقی، اقتصادی و رسانهای ایستاده است. پرسش اصلی امروز این نیست که در میدان چه رخ داده؛ پرسش اصلی این است که جهان آنچه رخ داده را چگونه خواهد فهمید و چگونه به یاد خواهد سپرد. در عصر تصویر و تیتر، روایت ثبتشده در تالار مجمع عمومی سازمان ملل، ماده خام تاریخ سیاسی میشود. غیبت در این تالار، سکوت نیست؛ واگذاری سند است.
۱. تقویم سخنرانی، هندسه جنگ روایت است
ترامپ سهشنبه سخن میگوید، پزشکیان چهارشنبه، نتانیاهو پنجشنبه. این ترتیب تصادفی نیست؛ زنجیرهای است برای تثبیت یک روایت و سپس قفلکردن آن. اگر حلقه میانی خالی بماند، دو روایت متخاصم بدون پاسخ همسطح، در حافظه جهانی مینشینند. پاسخ وزیر خارجه یا نماینده دائم، از حیث حقوق دیپلماتیک لازم است، اما از حیث وزن نمادین، بازتاب رسانهای و سطح نمایندگی سیاسی، معادل صدای رئیس دولت نیست. پیام را میتوان منتقل کرد؛ وزن پیام را فقط مقام اول قوه مجریه حمل میکند.
۲. سه دلیل برای حضور رئیسجمهوری که جانشینپذیر نیست …
