سفر رئیسجمهور اسلامی ایران به نیویورک جهت شرکت در اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، همواره در کانون تحلیلهای موافق و مخالف قرار دارد. در این دوره، برخی منتقدان این سفر با اشاره به اقدامات خصمانه آمریکا علیه ایران، معتقد بودند که رئیسجمهور نباید به این سفر مبادرت ورزد. گزاره مرکزی منتقدان بر این پندار استوار است که «حضور در نیویورک به معنای مشروعیتبخشی به سیاستهای هژمونیک دولت میزبان یا عقبنشینی از دکترین مقاومت است».
این نوشتار با اتکا بر قواعد حقوق بینالملل عمومی و دکترین رئالیسم ساختاری، مبرهن میسازد که این نگرش مبتنی بر خلط مبحث میان «دیپلماسی دوجانبه» و «دیپلماسی چندجانبه» بوده و حضور رئیسجمهور، نه یک امتیاز دیپلماتیک به کشور میزبان بلکه یک ضرورت پدافندی و صیانت کننده از منافع ملی در مشاعِ جامعه جهانی است.
۱. تفکیک نظاممند «مقر سازمان ملل» از «قلمرو حاکمیتی ایالات متحده» …
