به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از زومان، روی کاغذ به نظر میرسد مسیر فرزندآوری با مجموعهای از وامها، تسهیلات، مرخصیها و امتیازها هموار شده است؛ اما پشت در خانهها، محاسبه دیگری جریان دارد. فرزندآوری در خانوادههای ایرانی به کمترین سطح تاریخی خود رسیده است.
زوجها یک وام چندساله را با هزینه چند دهه بزرگکردن یک کودک مقایسه میکنند؛ هزینهها را کنار اجارهخانه، ناامنی شغلی و نگرانی از آینده میگذارند و اغلب به نتیجهای میرسند که در نمودار جمعیت دیده میشود: خانوادهای خلوتتر از قبل.
پژوهشی که به تازگی در یک نشریه معتبر منتشر شده، نشان میدهد چه موانع پنهان در اجرای سیاستهای تشویقی فرزندآوری و «قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت» در ایران وجود دارد.
این پژوهش نشان میدهد میان خواستههای مردم و مشوقهای دولتی هماهنگی وجود ندارد و در حالی که دولت عمدتاً بر افزایش عددی نرخ باروری تمرکز دارد، اولویت خانوادهها کیفیت زندگی، امنیت شغلی، مسکن و رفاه فرزندان است.
سقوطی که پس از تغییر سیاست هم متوقف نشد …
